Moe

Vandaag was ik erg moe. Gisteren kwam ik pas laat thuis en vanmorgen moest ik weer vroeg op. Ik werd zelfs wakker iets voordat de wekker moest gaan. Misschien heb ik nog een beetje last van een jetlag. In de morgen had ik een vergadering en in de middag moest ik een proefpersoon testen. Die kwam weer eens niet opdagen. Erg vervelend als dat gebeurd. Vanavond heb ik gewassen en wat tv gekeken. Ik ga lekker vroeg naar bed. Er zijn trouwens heel veel mensen om mij heen ziek aan het worden. Veel collega's en vrienden. Patrick is ook aardig ziek. Ik hoop niet dat ik ook aangestoken wordt. Vandaag dacht ik al iets op te voelen komen, maar hopelijk was dat gewoon de vermoeidheid.

Laatste Dag in Washington DC

Vandaag de laatste dag in DC. Het weer was trouwens het hele weekend erg goed. Wel erg warm en plakkerig. Niet altijd fijn als je een hele dag moet rondlopen. De verschillende musea hebben natuurlijk wel airconditioning, maar we hebben de meeste tijd buiten doorgebracht.

Vanochtend hebben we na het ontbijt uitgecheckt. Daarna zijn we nog even het museum van American History en het museum van Natural History ingedoken. Even snel door wat exposities heengelopen. Aan het begin van de middag was de laatste lunch in een restaurant dichtbij het Witte Huis. Daarna zijn we naar het hotel gegaan om de bagage op te halen en met de metro naar het vliegveld te gaan. Edmund moest naar een ander vliegveld dan ik, dus we namen afscheid in de metro.

Nu zit ik deze laatste posts in het vliegtuig te tikken. Ik ga zo landen in San Jose en Patrick haalt me op. Washington DC is echt een hele leuke stad. Ik zou er zeker nog eens naartoe gaan. Het openbaar vervoer is heel goed geregeld, dus je kan overal makkelijk komen voor weinig geld. Zoals gezegd zijn alle musea en monumenten, plus de rondleidingen, gratis. Er zijn gezellige gebieden met veel restaurantjes en clubs om uit te gaan. Ik had niet altijd even positieve berichten over Washington DC gehoord, dus ik was blij verrast. Zeker de moeite waard om naartoe te gaan. En als je gaat is Memorial Day weekend erg leuk!

Memorial Day Weekend

Dit was het Memorial Day weekend waarin alle oorlogsslachtoffers herdacht worden. Het is een speciaal weekend in Amerika en vooral ook in Washington DC. De hele stad was dus afgeladen met Amerikanen die alle herdenkingen en festiviteiten wilden bijwonen. Er zijn ook heel veel Amerikaanse schoolklassen die voor dit weekend speciaal naar de hoofdstad komen. Erg leuk dus om juist dit weekend in DC te zijn. Na het ontbijt zijn we als eerste naar het Witte Huis gegaan. Zoals gezegd dicht bij ons hotel. Eerst naar de achterkant en daarna naar de voorkant. Daar was opeens veel beveiliging en werden we op een afstandje gehouden. Er kwam ook een brandweerwagen van de luchtvaartautoriteiten aan. We hadden dus het vermoeden dat Obama met zijn helicopter (Marine One) zou opgehaald worden bij het Witte Huis. Hij zou die dag naar het gebied in Amerika gaan dat getroffen is door tornado’s. We zagen ook allemaal pers in de tuin van het Witte Huis en mannen met geweren op het dak. Opeens kwam Marine One aangevlogen en lande in de kleine tuin van het Witte Huis. Het is een hele grote helikopter die een hele kleine draai in de lucht moet maken net boven het gras en de fontein in de tuin. Een erg cool gezicht. Ik heb Obama zelf niet gezien, want de helikopter parkeren ze in het zicht. Even later zagen we Marine One weer vertrekken met Obama erin. Er komt trouwens ook heel snel een tweede precies dezelfde helikopter in de buurt van Marine One vliegen (Marine Two?). Misschien als afleiding of zo, om het plegen van een aanslag lastiger te maken.

Daarna zijn we weer richting de mall gelopen. Hier werd een optocht van motoren gehouden. Ieder jaar komen honderdduizenden motorrijders uit heel Amerika naar Washington DC om in een optocht de gevallen militairen te herdenken. Ik heb nog nooit zoveel motoren in mijn hele leven bij elkaar gezien. Echt honderdduizenden. De optocht duurde dan ook vijf uur, met een ondoorbroken stroom van motoren. Er kwam geen einde aan. En de hele dag klonk er een luid gebrom in de binnenstad. De optocht heet dan ook “Rolling Thunder”. We hebben even staan kijken, maar zijn toen maar weer verder gelopen om toch nog wat meer van de mall te zien. Aan de westkant van de mall zijn alle oorlogsmonumenten te vinden (voor de Tweede Wereldoorlog en de oorlog in Vietnam bijvoorbeeld). Allemaal heel erg indrukwekkend. Helemaal aan de uiterste westkant bevind zich het Lincoln Memorial. Een tempel met het welbekende beeld van Abraham Lincoln in zijn stoel. Hij kijkt richting het Washington Monument en het Capitol gebouw en waakt over alle oorlogsmonumenten. Het is allemaal heel symbolisch. De Reflection Pool die voor het monument ligt werd helaas gerenoveerd. Na dit monument zijn we naar het hotel gelopen om ons even op te frissen.

Aan het eind van de middag zijn we met de bus naar George Town gegaan. Een wijk waar ook de universiteit gevestigd is. Er zijn dus veel studenten te vinden. Veel restaurantjes en barretjes. Erg gezellig dus. Hier hebben we wat gegeten in een Italiaans restaurant. Daarna zijn we richting het waterfront van George Town en uiteindelijk helemaal naar het Kennedy Center for the Performing Arts gelopen. Dat ligt weer dichtbij het Lincoln Memorial. Vanaf daar zijn we richting ons hotel gelopen en hebben daar nog ergens in de buurt een koffie en toetje genuttigd. Weer een hele dag gelopen. Nu had ik inmiddels overal pijn in mijn voeten en benen.

Overheidsgebouwen, Monumenten en Musea

Washington DC is één grote verzameling van overheidsgebouwen, monumenten en musea. Veel te veel om allemaal te bezoeken in een aantal dagen of zelfs een week. Het mooie is dat alles gratis is. Je hoeft nergens toegang te betalen. Dat is zegmaar om alle Amerikanen (en toeristen) de gelegenheid te geven alles over de geschiedenis en politiek van Amerika te weten te komen. We zijn eerst gaan ontbijten en daarna op pad. Alle musea en monumenten zijn geconcentreerd om de mall, een groot park/grasveld in het midden van de stad. Het is wel grappig dat Amerikanen erg van Romeinse kolommen en koepels houden, bijna alle belangrijke gebouwen hebben deze features. Waarschijnlijk om gebouwen oud te laten lijken. We zijn eerst richting het Capitol gelopen. Onderweg kwamen we langs allemaal indrukwekkende gebouwen. Het gebouw van de FBI bijvoorbeeld. Ook zijn we nog even naar het theater gegaan waar Abraham Lincoln is vermoord.

Het eerste gebouw waar we ingegaan zijn was het nationale archief. Hier kan je de Amerikaanse Constitution, Bill of Rights, en Declaration of Independence zien. Erg indrukwekkend allemaal. Daarna kwamen we bij het Capitol, het gebouw waar het congres, de senaat en het huis van afgevaardigden van Amerika vergaderen. Hier hebben we een rondleiding genomen door het gebouw. Ook gratis trouwens. De koepel is heel indrukwekkend en zo groot dat zelfs het Vrijheidsbeeld er in zou passen. Een erg boeiende rondleiding. Vervolgens zijn we naar het Jefferson Building gegaan en het gebouw van de Supreme Court, ook twee hele mooie gebouwen. Daarna naar het Smithsonian luchtvaart- en ruimtevaartmuseum in de binnenstad. Waar we dus op vrijdag de dependance van bezocht hebben. Hier is de originele Wright Flyer te zien. Weer heel indrukwekkend, maar voorlopig heb ik wel genoeg luchtvaart- en ruimtevaartmusea gezien ;-) Als laatste zijn we nog naar het Washington Monument, die grote puntige paal in het midden van de stad, gelopen. Aan het einde van de dag, na het diner, kwamen we vermoeid aan in het hotel. Weer een hele dag slenteren.

Smithsonian National Air and Space Museum

Vrijdag toch niet te laat opgestaan. We zouden vandaag naar het Smithsonian National Air and Space Museum gaan. Dat museum heeft twee vestigingen. We zijn vrijdag als eerste naar de dependance gegaan bij het vliegveld. Dit is een uitbreiding op de hoofdvestiging die zich midden in de stad bevind. Ik denk dat dit het meest bekende luchtvaart- en ruimtevaartmuseum van Amerika is. Ze hebben er veel speciale vliegtuigen. De verwachtingen waren dus hoog gespannen. We hadden geen auto gehuurd, omdat alles relatief dichtbij is. Op de weg naar het museum miste we alleen telkens net onze connecties, waardoor het uiteindelijk drie uur duurde voordat we bij het museum waren. Gelukkig geen probleem, want we hadden tijd genoeg.

Ik ben al in veel van dit soort musea geweest, dus dan is het uiteindelijk toch een beetje meer van hetzelfde. Dit museum was toch erg indrukwekkend. Een speciaal museumstuk was bijvoorbeeld de eerste spaceshuttle, Enterprise, die voor testvluchten in de atmosfeer gebruikt is. Deze shuttle is nooit de ruimte in geweest en heeft ook geen echte motoren, maar is alleen gebruikt voor ferryvluchten op een 747 en voor testlandingen. Binnenkort, als de spaceshuttles met pensioen gaan, krijgt het Smithsonian er een andere spaceshuttle voor in de plaats. Ook het vliegtuig waar één van de atoombommen op Japan vanaf is geworpen is in het museum te vinden, de Enola Gay. Verder nog veel vliegtuigen die speciaal waren omdat ze aan een speciaal persoon toebehoord hebben, een record hebben verbroken, of de eerste in hun soort waren. Al met al erg cool!

In de middag hadden we nog met een oud student van Edmund bij het museum afgesproken. Hij werkt nu voor de Air Force in DC. Met hem hebben we later nog een hapje gegeten. Daarna zijn we afgezet bij de metro. Toen brak er een geweldige onweersstorm uit. De stroom viel zelfs een paar keer voor een ogenblik uit. Gelukkig konden we nog met de metro de stad inkomen. Daar was het gelukkig weer droog. Erg vermoeiend zo’n dag rondslenteren. En dit was nog maar het begin………..

Aangekomen

Ik heb vier geweldige dagen gehad in Washington DC. Heel veel gezien en gedaan. Ik had geen internet in het hotel dus ik kon mijn blog niet updaten. Laat ik dus maar bij het begin beginnen. Donderdagavond ben ik aangekomen in Washington DC. Mijn eerste vlucht was een uur vertraagd. Ik had ook maar een uur om over te stappen in Minneapolis. Niet zo mooi dus. Gelukkig konden we wat tijd inhalen in de lucht en ik kwam uiteindelijk een half uur te laat aan en kon nog net mijn connectie halen. Tegenwoordig hebben zo’n beetje alle continentale vluchten in de US draadloos internet aan boord. Daar moet je voor betalen, maar bepaalde internetpagina’s zijn gratis. Ik kon dus online kijken naar de vluchtinformatie en mijn vlucht eventueel nog gratis omboeken. Gelukkig was dat uiteindelijk niet nodig.

Het vliegtuig op de eerste vlucht viel trouwens half uit elkaar. Tijdens de vlucht kwamen er allemaal panelen los aan de binnenkant. Niet dat je die nodig hebt om te vliegen, maar toch een beetje vaag. De tweede vlucht ging gepaard met heel veel hevige turbulentie. Uiteindelijk kwam ik rond 22.00 uur aan in DC. In Washington DC is het drie uur later dan in Californië. Eigenlijk was het dus nog maar 19.00 uur. Binnen 20 minuten had ik een shuttle naar het hotel. De rit naar het hotel duurde een uurtje. Edmund was daar al. Die was een uurtje eerder aangekomen. Snel ingecheckt en daarna nog even een wandeling door de buurt gemaakt. Ons hotel bevond zich in de buurt van het Witte Huis, dus daar zijn we nog even langsgelopen. Eenmaal in het hotel maar proberen te gaan slapen. Omdat het eigenlijk drie uur vroeger was ging dat natuurlijk niet gelijk lukken. Het werd dus een latertje.

Naar Washington DC

Aankomend weekend is het Memorial Day weekend. Iedereen in Amerika is op maandag vrij. Een extra lang weekend dus om er lekker op uit te gaan. Ik ben nog nooit in Washington DC geweest, dus dit leek me het ideale weekend om daar eens naar toe te gaan. Ik vertrek vandaag, donderdag, en kom maandag weer terug. Edmund zal ook naar Washington DC komen. Ik heb een overstap, met twee vluchten van ongeveer 3 uur. Best een lange reis dus. Ik ben nu net op het vliegveld aangekomen. Er is een kleine vertraging door het weer in midden Amerika. Ik hoop dat ik mijn connectie haal....... Volgens het personeel van Delta hier moet dat geen probleem zijn.

Vanochtend heb ik nog een tour van NASA gegeven aan Jaime en haar zus en twee van haar vrienden. Dat vind ik altijd leuk om te doen. Eerst natuurlijk een demo van ons project. Ze waren onder de indruk. Omdat het project steeds meer vordert, zijn er ook steeds meer coole dingen om te laten zien. Daarna nog even naar de VMS. Daar konden we in de cockpit kijken, waar de tilt rotor simulatie draaide. Vervolgens zijn we nog even naar de grote windtunnel gegaan en het schaalmodel van de space shuttle. Daarna ben ik door Patrick naar het vliegveld gebracht.

Lunch met Familie

Vandaag had Jaime ons uitgenodigd voor een lunch in Sunnyvale met haar familie. Haar familie logeert op dit moment bij haar. Ze hadden afgelopen weekend namelijk een trouwerij in San Francisco. Haar oma, opa, moeder en zusje. We zijn naar een Mediterranean restaurant gegaan. Ik weet niet hoe je dat vertaald. Middelandse (Zee) restaurant? Dat kom je best veel tegen hier. In Nederland zouden wij het denk ik een Turks of Grieks restaurant noemen. Het was erg lekker. Ik heb een vis wrap gegeten. Ze hadden ook shoarma, kebab en meer van dat soort dingen.

Ik moest bijtijds weer terug naar NASA, want ik had weer een proefpersoon te testen in de middag. Toen ik alles aanzette in het lab, kwam ik erachter dat er weer iets kapot was. Dit keer een monitor van de pc waar een oogtest op draait. Dit keer niet iets heel cruciaals, want het was de monitor waar ik achter zit en niet de dure gekalibreerde voor de proefpersonen. We hebben de monitor dus snel kunnen vervangen.

Starwars Marathon

Ik had een tijdje geleden geopperd om een Starwars marathon te houden. Alle 6 de films op één dag! Patrick vond het ook een leuk idee en zondag was de grote dag. Ik was Zaterdag na de voetbalwedstrijd in het appartement van Patrick blijven slapen, zodat we zondagmorgen zo vroeg mogelijk konden starten. Om 7 uur in de ochtend ging de wekker en werd gelijk de eerste film aangezet. Iedere film is meer dan 2 uur lang, dus met pauzes erbij zou het tot laat in de avond gaan duren. We hadden een overvloed aan snacks gekocht.

Ik had gedacht dat het na een paar films wel zou gaan vervelen, maar ik heb me echt geen enkel moment verveeld. We hebben de films in chronologische volgorde gezien. De oude films dus als laatste. Die had ik al een hele tijd niet meer gezien, dus het was ook erg leuk om die weer eens te zien. Jaime kwam later op de dag ook nog even kijken. We zijn maar één keer voor 30 minuten uit het appartement geweest om ijs te halen met Jaime. De laatste film was net na 23.00 uur afgelopen. Het was erg rustgevend, een dagje film kijken ;-) Al met al een groots weekend dus. Parachutespringen, een voetbalwedstrijd en een Starwars marathon.

Voetbalwedstrijd

Zaterdag heb ik overdag wat gewerkt. In de avond ben ik met Patrick naar een voetbalwedstrijd in de major league gegaan. Ik was nog niet eerder in Amerika naar een voetbalwedstrijd gegaan, dus ik was wel benieuwd. Het team van San Jose is de San Jose Earthquakes en ze speelden tegen de New England Revolution. We hadden een goede deal voor een goedkoop kaartje en een gratis t-shirt. En de plaatsen waren ook nog eens heel goed, in het midden van het veld aan de zijkant.

Het stadion is niet zo bijzonder. Er zijn plannen om een heel nieuw en groter stadion te bouwen. Ik had het idee dat het veld niet de normale grote was, maar iets kleiner. Best wel gek. Het was een erg leuke wedstrijd en er werd goed gespeeld. Er was één vak met supporters die allemaal uit hun dak gingen. Volgens mij zijn ze geen minuut stil geweest. Er was natuurlijk ook een mascotte. Een blauwe muppet met zilver glitter haar. Een beetje freaky. Aan het eind werd het nog heel spannend, maar San Jose heeft uiteindelijk met 2-1 gewonnen. Na de wedstrijd kreeg iedereen een victory pin, omdat ze gewonnen hadden.

Eenmaal uit het stadion staken we de weg over voor een stilstaande politiewagen die zijn zwaailichten aanhad. Niet bij een zebrapad. Dat vonden ze volgens mij niet zo leuk en ze zette opeens de sirene aan en riepen iets naar buiten. Zo'n sirene is best wel hard als je voor een politiewagen staat. Gelukkig was er verder niets aan de hand ;-)

Parachutespringen

Vanmiddag ben ik gaan parachutespringen in Hollister. Ik had het al een hele tijd geleden gepland en had zelfs al betaald. Ik wilde namelijk eerst op mijn 30ste verjaardag gaan parachutespringen. Toen waren ze echter helemaal volgeboekt. Nu, twee maanden later, heb ik het dus eindelijk alsnog gedaan. Om half twee in de middag kwamen Patrick en ik bij het vliegveld aan. Als eerste moesten we een 4 pagina tellende verklaring ondertekenen. Je mag ze niet voor de rechter slepen, dat je snapt dat de parachute het kan begeven, en meer van dat soort dingen. Na een half uurtje wachten konden we beginnen. We zouden een tandem sprong gaan doen, dus met een instructeur aan je vastgeketend.

Eerst wordt je helemaal ingesnoerd en krijg je wat instructies. Daarna ga je met zijn allen naar het vliegtuig. Dat was echt een tank. Het vliegtuig was niet zo groot, maar uiteindelijk werden er iets van 15 mensen ingeladen. Het hele ruim lag/zat vol en er kon echt niemand meer bij. Toch heeft zo'n ding dan nog echt een korte take off lengte nodig. De gat waar je doorheen moest springen was afgesloten met een roldeur. Die rammelde echt als een gek de hele vlucht. Ik was eigenlijk helemaal niet gespannen. Het was echt heel mooi weer en ik keek mijn ogen uit.

We gingen van 10000 voet springen. Bij Hollister Skydive springen ze ook van 18000 voet (hoger kan niet zonder zuurstof), maar ik had dus al betaald voor de lagere hoogte. Ik had kunnen upgraden, maar vond het wel best. Eenmaal op hoogte ging de deur open. Patrick en zijn instructeur sprongen eerst. Daarna was ik aan de beurt. Het is echt geweldig als je springt en je hebt dat weidse uitzicht. Je kijkt echt je ogen uit. Het was lekker warm en kon gewoon in korte mouwen springen. Het eerste stuk is een vrije val. Je hoort dan heel veel windgeruis en kan dan echt niets anders horen. Je moet je groot maken zodat je minder snel valt. Daarna gaat de parachute open en dan is het opeens heeeeeeeel stil......... Dat is zo cool! Je vliegt geruisloos door de lucht. Ik mocht ook nog even sturen. Ook een paar hele scherpe bochtjes gedraaid. Je gaat best nog snel naar beneden en voor je het weet ben je al aan het landen. Dat ging ook heel soepeltjes. Ik denk dat je in totaal binnen 5 minuten weer beneden staat.

We werden met een busje opgehaald en werden toen weer naar het vliegveld gebracht. Daar kregen we een certificaat. Je kon ook foto's laten maken tijdens het springen, maar dat was 100 dollar. Dat heb ik dus maar niet gedaan. Het was echt een hele coole ervaring en ik wil het zeker ooit nog wel een keer doen.

JSF Delegatie

Vandaag dus een delegatie van het JSF project op bezoek. Mensen die aan de overheid kant van het project werken, dus niet aan de Lockheed kant. Er was ook een Nederlander bij, want wij Nederlanders doen ook mee ;-) Ze hebben de hele dag door heel veel verschillende projecten en groepen bij NASA Ames gezien. Ik was er natuurlijk niet heel de dag bij. Alleen bij het gedeelte bij onze divisie. Er zijn veel verschillende problemen waar ze mee te maken hebben die ik hier denk ik niet kan noemen. En ze willen dus van de expertise bij NASA gebruik maken. Ons project heeft ook veel raakvlakken, ook met de problemen waar ze mee te maken hebben. Ze waren erg onder de indruk. In juni komen ze volgens mij weer langs voor een vervolg gesprek.

Mijn proefpersoon van vandaag is weer niet op komen dagen. Hij zat volgens mij vast in het verkeer en is toen maar omgekeerd. Beetje vaag. Je zit er dan toch op te wachten. Morgen wordt het een kort dagje bij NASA. In de middag ga ik iets spannends doen. Dat had ik al een tijdje geleden willen doen, maar toen kon ik het telkens niet inplannen. Morgen vertel ik wel wat het was. Als ik het overleef tenminste ;-)

Afzeggingen

Vandaag was de dag van afzeggingen. Vanmiddag zou een delegatie van JSF mensen langskomen bij onze divisie. Helaas konden ze gisteren hun geplande vlucht niet nemen door sterke zijwind. Ze konden vandaag dus niet langskomen voor de demo van ons project. Morgen is er gelukkig een nieuwe kans. Wat nu over twee dagen verspreid was wordt morgen in één dag gepropt. Verder zou ik vanavond een wedstrijd van de Sharks in een bar in Mountain View gaan kijken. Dat moest ik helaas afzeggen. Ik had heel de dag al last van mijn rug en had dus geen zin om te gaan. Ik ben ook niet naar de gym gegaan. Als laatste heeft ook nog de proefpersoon van morgen afgezegd. Dat gebeurd wel vaker. Gelukkig kon er nog iemand anders voor morgen ingepland worden.

Burrito Night

Vandaag weer een drukke dag. Vergadering in de morgen en een proefpersoon in de middag. De tijd gaat dan altijd snel voorbij. Het was dus zo weer het einde van de werkdag. Vanavond heb ik bij Patrick gegeten. Jaime was er ook. Het was Burrito Night. We hebben dus burrito's gemaakt. Altijd erg lekker. Bonen, rijst, paprika, olijven en pittige worstjes. Ik heb wel een beetje veel gegeten.

Ik kwam er vandaag trouwens achter dat er nu ook filmpjes van de finish online staan op de site van Bay to Breakers. Ze hebben de finish dus constant gefilmd en dan de verschillende clips gekoppeld aan de tijd dat je over de finish kwam. Als je op mijn naam zoekt op de Bay to Breakers site kan je me nu dus ook over de finish zien komen. Erg grappig.

Project Interesse

Ons project gaat onder andere over het herdefiniëren van de visuele standaarden en testen voor de Air Force. Er zijn nu ook steeds meer andere overheidsinstellingen die van onze kennis gebruik willen maken. Veel bezoeken en demo's van ons project dus. Vandaag kwamen er wat mensen van de overheid uit Sacramento, de hoofdstad van Californië. Ze willen nieuwe visuele standaarden ontwikkelen voor medewerkers van penitentiaire inrichtingen. Ik weet begot niet waarom, maar ze waren in ieder geval erg geïnteresseerd in ons project. Ik heb ze een rondleiding gegeven van het klinische lab en onze oogtesten laten zien, waarna Barb in ons andere lab een praatje heeft gehouden. Deze week komen er ook nog mensen langs die aan de JSF werken. Erg leuk om aan een onderwerp te werken dat dus blijkbaar echt een hot topic is.

100ste Bay to Breakers

Gisteren naar San Francisco gegaan om mijn renpakket op te halen. Met de fiets in de trein. Ik wist toen nog steeds niet zeker of ik wel ging rennen vandaag. Het ging al beter, maar ik had nog aardig veel pijn. Het renpakket kon je ophalen bij een expo van Bay to Breakers, zo heet het ren evenement (link). Allemaal gratis goodies op de expo en natuurlijk ook allemaal dingen die je kon kopen. Het pakket bevatte een t-shirt, je rugnummer en een tag met rfid chip. Die chip zorgt ervoor dat je tijden geregistreerd worden als je door een poortje loopt. We hebben nog even wat gegeten in de stad en zijn toen weer terug naar Mountain View gegaan. Daar bleef ik bij Patrick slapen, zodat we de volgende dag vroeg op pad konden gaan. Die avond toch maar besloten om mee te doen.

Die nacht erg slecht geslapen. We moesten om 5.30 uur op, maar ik heb ook twee uur lang wakker gelegen door mijn rug. Uiteindelijk werd ik redelijk fit wakker en wonder boven wonder voelde ik mijn rug bijna niet meer. We moesten nog een aantal mensen ophalen en kwamen toen rond 6.30 op het metrostation aan. Uiteindelijk waren we rond 7.00 uur in de stad. Daar moesten we nog op wat andere mensen van onze groep wachten. Alle deelnemers (50000) waren ingedeeld in 7 groepen. Die konden allemaal op verschillende tijden starten. Om 7.00 uur gingen de eerste mensen van start. Wij konden om 8.00 uur beginnen.

Het was echt een super coole ervaring. Dit is de dag dat San Francisco los gaat. Tienduizenden mensen zijn verkleed. Je kan het zo gek niet verzinnen. Er zijn ook hele groepen met een specifiek thema. En grappige dingen zoals een groep verkleed als zalmen die dan tegen de stroom mensen inlopen. Ik heb ook nog nooit zoveel dronken mensen gezien al om 8.00 uur in de ochtend. En, het is waar, er lopen of rennen zelfs redelijk wat mensen de race naakt. Het kan allemaal op deze dag, zelfs in Amerika. Nou is San Francisco natuurlijk ook wel de meest open minded stad van Amerika. Ik denk niet dat dit ergens anders in Amerika zou kunnen.

Het rennen ging heel goed. Ik had geen enkele pijn. Misschien kwam het ook wel omdat ik twee pijnstillers had ingenomen voordat we begonnen ;-) Soms moest je stukken wat langzamer gaan, omdat er gewoon te veel mensen waren, maar over het algemeen hebben we het hele stuk gerend. We waren wel gelijk na 5 minuten een deel van de groep kwijt in de menigte. Het is echt heel cool om door de hele stad te rennen. Downtown, wijken met statige huizen, het park en uiteindelijk de oceaan. En er was één hoge heuvel die we moesten trotseren. Ik finishte uiteindelijk na 1 uur, 18 minuten en 33 seconden (check mijn resultaten hier door Zaal in te vullen: link). Niet al te slecht als je bedenkt dat het soms onmogelijk was te rennen. We waren eigenlijk helemaal niet moe. Ik had nog wel zo'n zelfde stuk kunnen rennen.

Na de race konden we onze medaille ophalen. Echt een groot ding. Daarna hebben we nog wat gegeten in het park. Daar was een podium met muziek en een beer garden. Het weer was trouwens echt super. Ze hadden veel regen en wind voorspeld, maar die voorspelling kwam gelukkig niet uit. Daarna moesten we natuurlijk nog de 12 kilometer die we net gerend hadden weer teruglopen. Onderweg hadden we nog met Shauna en Jaime afgesproken. Die hebben niet gerend en waren gewoon aan het feesten. Ik was om 15.30 uur thuis. Heel erg moe, maar erg voldaan. Ik ben blij dat ik gegaan ben. Had dit voor geen goud willen missen! Ik kan zeggen dat ik aan de 100ste Bay to Breakers heb meegedaan.

Demo

Vandaag moest ik in de middag weer een proefpersoon testen. Dit was iemand die ik kende van NASA Ames. Hij zit bij een andere afdeling en doet iets met helikopter en UAV simulaties. Ik had een tijdje geleden een demonstratie van hem gekregen over zijn project. Nu had ik beloofd een demo te geven van mijn project. Na de oogtesten heb ik hem dus meegenomen naar het andere lab. Hij was erg enthousiast, dus de demo heeft uiteindelijk de hele middag geduurd. Ach het was toch vrijdag vandaag.....

Vandaag was de eerste dag dat het een stuk beter ging met mijn rug. Ik weet nog steeds niet helemaal hoe ik nu last van mijn rug heb gekregen. Misschien dat het wel van het rennen is gekomen. Gelukkig gaat het weer beter, want de race is overmorgen. Ik ga in ieder geval starten en dan kijk ik wel hoe het gaat. Morgen ga ik naar San Francisco om mijn race pakket met t-shirt, rug nummer, etc. op te halen.

Rustig Aan

Gisteravond had ik opeens erg last van mijn onderrug. Ik kon op een gegeven moment zelfs haast niet meer overeind komen. Vannacht ook een paar keer wakker geworden. Ik weet niet waar het door gekomen is, maar het is de spier waar ik al eerder last van had. Vandaag werd het in de loop van de dag weer iets beter. Vanmiddag heb ik na werk gelijk maar een zalfje gekocht. Dat help ook wel tegen de pijn. Ik hoop dat het snel overgaat, want ik hoop zondag nog steeds te kunnen rennen. Vanavond heb ik ook maar even rustig aan gedaan. Normaal is woensdag de vaste klimavond. Nu heb ik thuis lekker een filmpje gekeken. "Thank You for Smoking". Die had ik geleend van Jaime. Erg leuke film! Hopelijk kan ik vannacht een beetje goed slapen.......

12 Kilometer

Vanochtend heb ik voor het eerst 12 kilometer gerent. Dat is de lengte van de Bay to Breakers loop dit weekend, waar ik me voor opgegeven heb. Het ging me goed af. Eigenlijk is het niet zoveel anders als je normaal al 8 kilometer rent. Ik heb er een uurtje over gedaan. Ik weet niet of dat snel is of niet. Ik ben van plan om nu alleen donderdag nog een keer 12 kilometer te rennen en daarna te rusten voor zondag. Zondag heel vroeg begint de race. Deze zaterdag moet ik mijn rugnummer en andere attributen voor de race ophalen in San Francisco. Wel spannend allemaal!

"Willekeurige" Auto Doorzoeking

Vanochtend werd ik aangehouden bij de poort van NASA voor een doorzoeking van mijn auto. Het is bij mij één andere keer voorgekomen, meer dan een jaar geleden. Patrick is al drie keer gecontroleerd in de laatste twee weken. Volgens de bewakers pikken ze mensen er willekeurig uit. Wat ze onder willekeurig verstaan is echter een beetje vaag. Ze bepalen in de ochtend willekeurig een nummer, bijvoorbeeld 18. Daarna tellen ze alle auto's en de achttiende auto wordt er dan telkens uitgehaald. Als je dus iets naar binnen wil smokkelen bij NASA moet je eerst even bij de poort gaan kijken en gaan tellen wat het willekeurige nummer van de dag is. Daarna moet je gewoon zorgen dat je invoegt met je auto net nadat er iemand uitgehaald is voor een doorzoeking. Beetje vaag dus! Ik hoop trouwens dat ik hiermee niemand op een idee breng......

Vanavond heb ik de Nederlandse vertaling van mijn summary afgemaakt. De samenvatting van mijn proefschrift dus. Wat een griebelfestijn. De rillingen liepen regelmatig over mijn rug. Moet ik een pitch control task nu echt vertalen in een stamp stuurtaak? Ik heb het maar gewoon pitch genoemd. De Nederlandse versie van de samenvatting is ook twee kantjes langer dan de Engelse versie. Ik hoop maar dat het een beetje te begrijpen is.

Glow in the Dark Party

Gisteren kwam ik dus om 21.00 uur thuis na een lange dag klimmen en fietsen. Toen moest ik heel snel douchen en eten, want om 21.30 werd ik alweer opgehaald voor een feestje. Weer een feestje in één of andere mega villa die door verschillende mensen van Google, Intel, etc. wordt gehuurd. De meeste feestjes die hier georganiseerd worden hebben een thema. Ik ben bijvoorbeeld al lelijke truien (iedereen zijn meest lelijke gebreide trui aan) of gala thema's tegengekomen. Dit keer was het thema glow in the dark. Iedereen moest met een wit t-shirt aan naar het feest toekomen en natuurlijk zoveel mogelijk lichtgevende zooi meenemen.

Ik had ook nog wat glow sticks op de kop getikt en we hadden die dag in Sausalito allemaal opplak snorren gekocht. Op het feest lagen overal stiften en markers met glow in the dark inkt. Tijdens het feest was iedereen dus op elkaar aan het tekenen. Op de witte t-shirts, maar ook op armen, benen en hoofden. Ik vond vanmorgen nog wat merkwaardige teksten op de achterkant van mijn t-shirt ;-) Iemand heeft op het feest ook mijn haar helemaal ondergesprayd met glow in the dark verf. Het was een erg leuk feestje! Ik hoop dat alle glow in the dark verf nu van mijn huid en uit mijn haar gewassen is. Je ziet het namelijk niet zonder blacklight. Misschien dat ik de komende dagen dus nog licht geef als ik bij een blacklight in de buurt kom ;-)

Klimmen en Fietsen in San Francisco

Zaterdag zijn Patrick, Jaimes en ik redelijk vroeg naar San Francisco gegaan. Ik was al om 6.00 uur op. Eerst met de fiets in de trein richting de stad. We kwamen daar iets voor tienen aan. De sportschool hier in Sunnyvale waar ik altijd klim heeft ook een vestiging in San Francisco. Daar wilden we al een tijdje naartoe om eens een kijkje te nemen. Het zou er namelijk extreem cool moeten zijn, omdat je tijdens het klimmen mooie uitzichten hebt over de stad. De klim faciliteit is naast de Golden Gate brug, dus we moesten eerst 45 minuutjes fietsen om er te komen. En er stond gisteren een mega sterke wind.

Daar aangekomen hebben we een dikke twee uur geklommen. Het was inderdaad een erg mooie locatie. Als je helemaal bovenaan de klimmuur kwam had je een mooi uitzicht op Alcatraz en de stad. De klimroutes die ze hier hebben leken ook wel iets uitdagender dan in Sunnyvale. Al met al was het dus een succes. Na het klimmen zijn we weer richting het centrum van de stad gefietst. Daar zouden we om 14.00 uur Ben en Vince ontmoeten die de rest van de dag mee zouden gaan met de fietstocht.

We zijn eerst met zijn vijven wat gaan eten op Fisherman's Wharf. Daarna zijn we naar de Golden Gate brug gefietst. Weer veel tegenwind dus. Het weer begon nu iets slechter te worden. We zijn de brug overgefietst met als einddoel Sausalito, een plaatsje net ten noorden van San Francisco. Daar hebben we toen een lekker biertje gedronken. Vervolgens zijn we met de pond terug naar het ferry gebouw in het centrum van San Francisco gegaan. Het ferry gebouw is dichtbij het treinstation, maar we hadden de trein net gemist. We hebben dus nog maar even een klein uurtje bij Starbucks gezeten, want het was inmiddels toch wel koud geworden. Daarna weer met de trein naar huis. Daar kwam ik rond 21.00 uur aan. Al met al een lange dag dus.

5 Mei

5 mei, in veel opzichten een speciale dag. In Nederland hebben we natuurlijk Bevrijdingsdag, maar ook voor Amerika en in dit geval NASA is het een speciale dag. Het was dit jaar op 5 mei namelijk 50 jaar geleden dat de eerste Amerikaan de ruimte in ging. Verder is 5 mei ook Cinco de Mayo, een Amerikaanse feestdag om het Mexicaanse erfgoed te herdenken. Het wordt hier hoofdzakelijk in de Mexicaanse gemeenschap gevierd.

In de avond ben ik met Jaime, Shauna en Patrick naar het Exploratorium gegaan. Eens per maand is het museum altijd open in de avond. Er zijn dan allemaal barretjes door het hele museum en je kan met je cocktail of biertje langs alle exposities lopen. Voor dat we naar het Exploratorium gingen zijn we nog even wat gaan eten. Omdat het Cinco de Mayo was in een Mexicaans restaurant. Nu kan je in deze omgeving echt heel goed Mexicaans eten, maar dit was echt één van de betere Mexicaanse restaurants waar ik geweest ben. We moesten helaas net weg voordat de Mexicaanse band ging optreden.

Het Exploratorium was weer leuk. Dit keer was het thema film. Er was een hele mooie voorstelling met projecties en schaduwen. Doordat er aan twee kanten van een scherm geprojecteerd werd kon een persoon door de projecties heenlopen. Het was echt heel cool gedaan. Verder was de Tactile Dome nog een hoogtepunt (link). Dit is een donker parcours waar je doorheen moet. Het is zo donker dat er echt helemaal geen licht meer is. Je moet dus alles op de tast doen. Na het Exploratorium zijn we nog even wat gaan eten bij Jack in the Box. Het werd dus een latertje.

Verhoogde Beveiliging

Sinds de dood van Osama zijn er bij alle Amerikaanse overheidsinstellingen verhoogde veiligheidsmaatregelen. Ook bij NASA Ames dus. Ames wordt niet echt gezien als een mogelijk target, dus het valt gelukkig nog wel mee. Badges worden iets strenger gecontroleerd en meer auto's dan normaal worden doorzocht. Patrick zijn auto is in korte tijd in ieder geval al twee keer doorzocht.

Vanavond weer onze wekelijkse klimavond. Ik merk wel dat mijn handen steeds sterker worden. Ik kan steeds iets langer doorgaan voordat ik moe wordt. En de klimroutes worden natuurlijk steeds moeilijker. Ik ga dit wel missen als ik weer in Nederland ben. Daar kan je het ook wel doen, maar ik zou zo snel niet weten waar in de buurt van Rotterdam.

Lancering van Endeavour

Vorige week vrijdag zou de lancering van space shuttle Endeavour zijn geweest. De allerlaatste missie van deze shuttle. Een aantal mensen uit onze groep, waaronder Barb, zijn speciaal naar Florida gegaan voor de lancering. Helaas werd de lancering uitgesteld. In ieder geval tot 10 mei. Heel erg balen dus als je speciaal naar Florida bent gereisd. Iedereen is inmiddels weer teruggekomen naar Californië. Ik heb dus best wel veel geluk gehad vorig jaar toen ik naar een lancering ben gegaan. Toen waren er gelukkig geen problemen. Ik heb trouwens nog onder Endeavour gestaan en haar aangeraakt ;-) Er zijn nog maar twee lanceringen, dus er zijn niet veel mogelijkheden meer om er eentje te zien.

Oogtest Programmeren

Vandaag heb ik de hele dag zitten programmeren. Dat is altijd wel leuk. Toch maar aan het kijken of we de kapotte oogtest kunnen vervangen met zelfgecreëerde software. Het is een hele klus, maar ik heb al iets draaien. Het lastige wordt dadelijk nog om alles to kalibreren. Met oogtesten luistert dat heel nauw. Bij deze contrast sensitiviteit test moet je metingen doen met een stimulus waarbij je het contrast en de frequentie varieert. En het contrast en de frequentie moeten dus perfect kloppen. Ik hoop niet dat we dadelijk alsnog een vervangende test krijgen. Dat zou wel zonde zijn van de tijd die ik er nu in heb gestoken.

Vandaag ging ook nog het brandalarm af in het gebouw. Het was blijkbaar geen oefening. Iedereen natuurlijk naar buiten. Niet zo erg met dat mooie weer. Ik had mijn computer nog snel meegenomen. Ik moet er niet aan denken dat ik al mijn werk kwijt zou zijn. Het is alweer een tijdje geleden dat ik een backup heb gemaakt. Dat moet ik snel maar weer eens doen dus. Na een half uurtje konden we weer naar binnen. Er was blijkbaar niets ernstigs aan de hand.

Dagje aan het Strand

Vandaag een dagje naar het strand geweest in Santa Cruz. Het weer was echt geweldig. Een stralende dag. Ik heb een lekker kleurtje gekregen. Mijn rug is een beetje verbrand. We waren met een aardige groep. Gewoon lekker gezond, wat volleybal gespeeld en zelfs een zandkasteel gebouwd. Iedereen hielp mee met het bouwen van het zandkasteel. Was wel lollig. Bij het graven kwamen we nog allemaal krabbetjes tegen die zichzelf ingegraven hadden in het zand. Aan het eind van de dag zijn we nog de pier opgelopen om een Candy Apple te halen. Had ik nog nooit gegeten en was een beetje bang dat het niet mijn ding zou zijn. Het was toch best wel lekker. Het was een lekker relaxed weekend, maar ik heb toch ook nog wat werk kunnen doen.